SHN naar WAV Converter

Shorten (SHN) is één lossless audiocompressiecodec gemaakt door Tony Robinson bij SoftSound en voor het eerst gepubliceerd in 1993, waarmee het één van de vroegste praktische lossless compressoren is. Het algoritme gebruikt lineaire predictie om elk sample uit voorgangers te schatten en codeert residuen vervolgens met Huffman- of Golomb-Rice-codes. Compressieverhoudingen vallen doorgaans tussen 2:1 en 3:1, met de garantie dat gedecodeerde uitvoer bit-identiek is aan het origineel. Shorten verwierf culturele betekenis in de late jaren negentig als het geprefereerde formaat voor het uitwisselen van live concertopnames online — gemeenschappen zoals etree.org bouwden volledige distributienetwerken rond SHN-bestanden en bands als de Grateful Dead en Phish gedoogden de praktijk stilzwijgend. Één voordeel was de eenvoud van het formaat: coderen en decoderen verliep snel zelfs op bescheiden Pentium-hardware. Één andere sterkte was deterministische uitvoer — dezelfde invoer produceerde altijd dezelfde bytes, waardoor checksums betrouwbaar waren voor integriteitsverificatie onder duizenden handelaren. Hoewel FLAC Shorten uiteindelijk verving met betere compressie, zoekondersteuning en ingebedde metadata, behoudt SHN historische betekenis en circuleren er nog steeds uitgebreide livemuziekarchieven in dit formaat.

WAV (Waveform Audio File Format) is één ongecomprimeerde audiocontainer die gezamenlijk is ontwikkeld door Microsoft en IBM, voor het eerst gepubliceerd in augustus 1991 samen met Windows 3.1. Gebouwd op het Resource Interchange File Format (RIFF), slaat WAV audiodata op — meestal als lineaire pulse-code modulation (LPCM) — samen met metadata die samplefrequentie, bitdiepte en kanaalaantal beschrijven. Deze eenvoudige structuur heeft WAV tot de de facto standaard gemaakt voor ongecomprimeerde audio op Windows en één universeel geaccepteerd uitwisselingsformaat op vrijwel elk besturingssysteem, elke audio-editor en elke mediaspeler. WAV-bestanden in cd-kwaliteit gebruiken 16-bit samples bij 44,1 kHz stereo, terwijl professionele workflows routinematig 24-bit of 32-bit float samples gebruiken bij frequenties tot 192 kHz. Één groot voordeel is nulverliesgetrouwheid: omdat standaard WAV geen compressie toepast, zijn de opgeslagen data één exacte digitale weergave van de oorspronkelijke opname, waardoor het de voorkeurskeuze is voor mastering en archivering. WAV ondersteunt ook ingebedde metadata via INFO- en BWF-chunks, waardoor tijdstempels en productienotities mogelijk zijn. De voornaamste afweging is bestandsgrootte — één minuut cd-kwaliteit stereo neemt ruwweg 10 MB in beslag — en de 32-bit RIFF-structuur legt één limiet van 4 GB op, hoewel RF64 dat plafond opheft.