Konwerter SND do MP2

SND to wieloplatformowe rozszerzenie plikow audio uzywane w kilku ekosystemach komputerowych od konca lat 80. Na stacjach Sun i NeXT pliki .snd stosuja strukture formatu AU — naglowek z liczba magiczna 0x2e736e64, przesuniecie danych, typ kodowania, czestotliwosc probkowania i liczbe kanalow, a nastepnie surowe dane audio. Na komputerach MS-DOS to samo rozszerzenie .snd bylo uzywane przez wczesne narzedzia dzwiekowe, takie jak Sounder i SoundTool, do prostych 8-bitowych nagran PCM bez znaku. Systemy Macintosh rowniez uzywalb .snd dla zasobow dzwiekowych osadzonych w resource fork. Poniewaz rozszerzenie jest wspolne dla niekompatybilnych formatow, narzedzia do przetwarzania audio zwykle sprawdzaja naglowek pliku, aby okreslic, z ktora odmiana maja do czynienia: pliki zaczynajace sie od liczby magicznej AU sa traktowane jako audio Sun/NeXT, natomiast pliki bez naglowka sa interpretowane jako surowe PCM z zalozonymi parametrami. Wariant Sun/NeXT obsluguje wiele kodowan, w tym mu-law, A-law, 8-bitowe i 16-bitowe liniowe PCM oraz ADPCM, co czyni go wszechstronnym zarowno dla mowy, jak i ogolnego audio. Zaleta SND w stylu AU jest samoopisujoacy naglowek, pozwalajacy kazdemu zgodnemu odtwarzaczowi okreslic format i czestotliwosc probkowania bez zewnetrznych metadanych. Warianty SND dla MS-DOS maja wartosc historyczna jako artefakty ery, gdy karty Sound Blaster po raz pierwszy przyniosly cyfrowe audio na komputery osobiste. Pliki SND ze wszystkich platform moga byc przetwarzane i konwertowane za pomoca SoX i innych narzedzi audio.

MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), znany rowniez pod oryginalna nazwa projektu MUSICAM, to percepcyjny kodek audio standaryzowany jako czesc ISO/IEC 11172-3 w 1993 roku. Podczas gdy jego nastepca MP3 zyskal popularnosc wsrod konsumentow, MP2 wyrzezbil sobie trwala nisze w profesjonalnej emisji, ktora utrzymuje do dzis. Kodek dzieli audio na 32 podpasma za pomoca polifazowego banku filtrow, stosuje model psychoakustyczny do okreslenia progow maskowania, a nastepnie kwantyzuje i koduje Huffmanem kazde podpasmo. Typowe wdrozenia emisyjne uzywaja 192-384 kbps dla stereo, osiagajac transparentna jakosc przy nizszej zlozonosci kodera i lepszej odpornosci na bledy niz Layer III. Te wlasciwosci tlumaacza, dlaczego telewizja DVB, radio cyfrowe DAB i standard kamer HDV nakazuja lub preferuja MP2. Opoznienie kodera jest rowniez krotsze, co jest wazna cecha w przypadku nadawania na zywo, gdzie liczy sie synchronizacja dzwieku z obrazem. Trzy zalety utrzymuja MP2 na rynku dziesieciolecia po standaryzacji: lagodna degradacja w warunkach bledow transmisji, kluczowa dla sygnalow nadawanych drogami radiowymi, minimalne opoznienie kodowania odpowiednie dla lancuchow emisji na zywo oraz ugruntowana akceptacja regulacyjna w europejskich i azjatyckich systemach nadawczych.