Konwerter WTV na MPEG

WTV (Windows Recorded TV Show) to format nagrywania cyfrowego wideo opracowany przez Microsoft i wprowadzony w lipcu 2008 roku z Windows Media Center TV Pack dla Windows Vista. Format zostal zaprojektowany w celu zastapienia wczesniejszego formatu nagrywania DVR-MS stosowanego w Windows Media Center, oferujac bardziej wydajny kontener do nagrywania transmisji telewizji na zywo. Pliki WTV przechowuja wideo w kodowaniu MPEG-2 lub H.264 obok wielu sciezek audio w formacie AC-3 lub MPEG, wraz z danymi napisow zamknietych, metadanymi elektronicznego przewodnika po programach i flagami zabezpieczen przed kopiowaniem. Kontener uzywa wewnetrznej struktury katalogow obslgujacej funkcje przesuwania czasu, umozliwiajac Windows Media Center nagrywanie tresci przy jednoczesnym odtwarzaniu od poczatku nagrania. Bogata platforma metadanych zachowuje szczegolowe informacje o programie z elektronicznego przewodnika po programach (EPG), w tym tytul programu, opis odcinka, gatunek, oceny i oryginalna date emisji, ulatwiajac organizacje i przegladanie nagranych tresci. Format obsluguje zarowno nagrania o standardowej, jak i wysokiej rozdzielczosci z zrodel cyfrowej telewizji kablowej, naziemnej ATSC i ClearQAM. Pliki WTV sa natywnie dostepne przez Windows Media Center i moga byc konwertowane do prostszego formatu DVR-MS za pomoca wbudowanych narzedzi Windows. Choc Windows Media Center zostal wycofany po Windows 7 (z ograniczona obsluga w Windows 8), pliki WTV pozostaja w osobistych archiwach medialnych i moga byc przetwarzane przez narzedzia wideo firm trzecich.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.