Konwerter M2V na MPEG

M2V to format pliku zawierajacy elementarne strumienie wideo MPEG-2 bez opakowujacego kontenera i bez powiazanych danych audio. Standaryzowany jako czesc ISO/IEC 13818-2 (znany rowniez jako ITU-T H.262) przez Moving Picture Experts Group w 1995 roku, M2V przechowuje surowe skompresowane wideo dokladnie tak, jak pojawiloby sie wewnatrz strumienia programowego lub transportowego MPEG-2, ale pozbawione calego narzutu multipleksowania. Sprawia to, ze pliki M2V sa przydatne glownie w profesjonalnych przepływach autorskich, szczegolnie w produkcji DVD, gdzie strumienie wideo i audio sa przygotowywane i kodowane osobno przed zmultipleksowaniem do koncowego formatu kontenera. Strumienie M2V obsluguja zarowno tryby skanowania z przeplotem, jak i progresywne, przy rozdzielczosciach od standardowej do 1920x1080 HD, ze szybkosciami transmisji typowo od 2 do 15 Mbps dla tresci konsumenckich i do 80 Mbps w zastosowaniach profesjonalnych. Stosowanie zarowno klatek kodowanych wewnatrznie, jak i klatek predykcyjnych zapewnia efektywna rownowage miedzy efektywnoscia kompresji a mozliwoscia dostepu losowego. Poniewaz M2V zawiera wylacznie wideo bez audio i informacji synchronizacyjnych, wymaga sparowania z osobnym plikiem audio do kompletnego odtwarzania. Oprogramowanie do autoringu DVD powszechnie oczekuje wejscia M2V obok plikow audio AC3 lub LPCM, co czyni ten format istotnym etapem posrednim w profesjonalnych przepływach masteringu plyt i przygotowania emisji.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.