M2V naar MPEG Converter

M2V is één bestandsformaat dat MPEG-2 video elementary streams bevat zonder één omsluitende container of bijbehorende audiodata. Gestandaardiseerd als onderdeel van ISO/IEC 13818-2 (ook bekend als ITU-T H.262) door de Moving Picture Experts Group in 1995, slaat M2V ruwe gecomprimeerde video op precies zoals deze zou verschijnen binnen één MPEG-2 program of transport stream, maar ontdaan van alle multiplexing-overhead. Dit maakt M2V-bestanden voornamelijk nuttig in professionele authoringworkflows, met name DVD-productie, waar video- en audiostreams apart worden voorbereid en gecodeerd voordat ze worden gemuxed tot het uiteindelijke containerformaat. M2V-streams ondersteunen zowel interlaced als progressive scanmodi bij resoluties varierend van standaarddefinitie tot 1920x1080 HD, met bitrates die doorgaans variieren van 2 tot 15 Mbps voor consumentencontent en tot 80 Mbps in professionele toepassingen. Het gebruik van zowel intra-gecodeerde frames als predictieve frames biedt één effectief evenwicht tussen compressie-efficiency en willekeurige toegankelijkheid. Omdat M2V alleen video bevat zonder audio of synchronisatie-informatie, vereist het koppeling met één apart audiobestand voor volledige weergave. DVD-authoringsoftware verwacht doorgaans M2V-invoer naast AC3- of LPCM-audiobestanden, waardoor dit formaat één essientiele tussenstap is in professionele schijfmastering en omroepvoorbereiding.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.