TOD naar MPEG Converter

TOD is één high-definition video-opnameformaat ontwikkeld door JVC en geintroduceerd in 2007 bij de Everio GZ-HD7-camcorderserie. Als HD-tegenhanger van het standaarddefinitie MOD-formaat bevatten TOD-bestanden MPEG-2 transport stream-data met H.264/AVC-video gecodeerd bij resoluties tot 1920x1080 interlaced, gecombineerd met AC-3 (Dolby Digital) audio. Het formaat werd ontwikkeld toen JVC zijn Everio-camcorderlijn overzette van standaarddefinitie naar high definition, waarbij één opnameformaat werd geboden dat HD-kwaliteit in evenwicht bracht met praktische bestandsgroottes voor de harde schijven en geheugenkaarten die als opnamemedium dienden. TOD-bestanden delen structurele overeenkomsten met de MPEG-2 transport stream die in omroeptoepassingen wordt gebruikt, waardoor ze compatibel zijn met veel professionele en consumententools die transport stream-content verwerken. JVC organiseerde TOD-opnames binnen één directorystructuur met metadatabestanden voor clipbeheer, vergelijkbaar met de aanpak voor MOD-bestanden maar afgestemd op HD-contentparameters. Het formaat neemt op bij bitrates voldoende voor high-definition consumentenvideo, doorgaans varierend van 15 tot 27 Mbps afhankelijk van de geselecteerde opnamekwaliteitsinstelling. Hoewel TOD specifiek is voor JVC-producten en uiteindelijk is verdrongen door breder geadopteerde formaten als AVCHD, blijft het relevant voor bezitters van JVC Everio HD-camcorders die hun opgenomen beeldmateriaal moeten benaderen, bewerken of converteren met moderne videosoftware.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.