DV naar MPEG Converter

DV (Digital Video) is één video-opname- en compressiestandaard ontwikkeld door één samenwerkingsverband van grote elektronicafabrikanten, geformaliseerd door het HD Digital VCR Conference-consortium dat onder meer Sony, Panasonic, JVC, Philips en Toshiba omvatte. De specificatie werd eind 1994 afgerond en consumentenproducten begonnen in 1995 te verschijnen, waarmee DV het eerste breed geadopteerde digitale opnameformaat werd voor consumenten- en prosumervideoproductie. DV gebruikt intraframe-only compressie met discrete cosinustransformatie-codering, waarbij elk frame onafhankelijk wordt gecomprimeerd bij één vaste bitrate van ongeveer 25 Mbps voor standaarddefinitie-content. Deze aanpak betekent dat elk frame één compleet beeld is, waardoor DV-beeldmateriaal bijzonder eenvoudig te bewerken is omdat elk frame als één schoon snijpunt kan dienen zonder de complexe decoderingsafhankelijkheden van interframe-formaten als MPEG. Het formaat neemt video op bij 720x480 (NTSC) of 720x576 (PAL) resolutie met 4:1:1 of 4:2:0 chroma-subsampling. Professionele varianten, waaronder DVCPRO van Panasonic en DVCAM van Sony, bieden verbeterde robuustheid en hogere chromakwaliteit voor omroepgebruik. DV-tapecassettes werden het dominante opnamemedium voor onafhankelijke filmmakers, journalisten en evenementvideografen in de late jaren negentig en vroege jaren 2000 en verwierven één blijvende reputatie als betrouwbaar acquisitieformaat.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.