Konwerter PVF na MP2

PVF (Portable Voice Format) to prosty format plikow audio zaprojektowany do przechowywania wiadomosci glosowych w systemach telefonicznych opartych na Linuksie, przede wszystkim ISDN4Linux i jego aplikacji poczty glosowej vbox. Format wylonil sie z europejskiego ekosystemu ISDN konca lat 90., gdy serwery Linux coraz czesciej obslugiwaly centralki PBX i automatyczne sekretarki na cyfrowych liniach telefonicznych. Pliki PVF przechowuja surowe 16-bitowe probki PCM ze znakiem przy czestotliwosci 8000 Hz mono, poprzedzone minimalnym naglowkiem tekstowym okreslajacym format danych i kolejnosc bajtow. Ta celowa prostota jest jedna z glownych zalet formatu — bez kompresji i z czytelnym naglowkiem pliki PVF sa trywialnie latwe do parsowania, potokowania i manipulowania standardowymi narzedziami Unix. Czestotliwosc 8 kHz odpowiada wymogowi Nyquista dla mowy o szerokosci pasma telefonicznego (300-3400 Hz), co czyni PVF naturalnym formatem posrednim dla potokow przetwarzania glosu. Kolejna zaleta jest przenosnosc miedzy architekturami: wyrazna deklaracja kolejnosci bajtow oznacza, ze pliki PVF przechodzaa miedzy systemami big-endian i little-endian bez niejednoznacznosci. Zestaw narzedzi audio SoX zapewnia natywna obsluge odczytu i zapisu PVF, umozliwiajac bezproblemowa konwersje do nowoczesnych formatow.

MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), znany rowniez pod oryginalna nazwa projektu MUSICAM, to percepcyjny kodek audio standaryzowany jako czesc ISO/IEC 11172-3 w 1993 roku. Podczas gdy jego nastepca MP3 zyskal popularnosc wsrod konsumentow, MP2 wyrzezbil sobie trwala nisze w profesjonalnej emisji, ktora utrzymuje do dzis. Kodek dzieli audio na 32 podpasma za pomoca polifazowego banku filtrow, stosuje model psychoakustyczny do okreslenia progow maskowania, a nastepnie kwantyzuje i koduje Huffmanem kazde podpasmo. Typowe wdrozenia emisyjne uzywaja 192-384 kbps dla stereo, osiagajac transparentna jakosc przy nizszej zlozonosci kodera i lepszej odpornosci na bledy niz Layer III. Te wlasciwosci tlumaacza, dlaczego telewizja DVB, radio cyfrowe DAB i standard kamer HDV nakazuja lub preferuja MP2. Opoznienie kodera jest rowniez krotsze, co jest wazna cecha w przypadku nadawania na zywo, gdzie liczy sie synchronizacja dzwieku z obrazem. Trzy zalety utrzymuja MP2 na rynku dziesieciolecia po standaryzacji: lagodna degradacja w warunkach bledow transmisji, kluczowa dla sygnalow nadawanych drogami radiowymi, minimalne opoznienie kodowania odpowiednie dla lancuchow emisji na zywo oraz ugruntowana akceptacja regulacyjna w europejskich i azjatyckich systemach nadawczych.