Konwerter PVF na WAV

PVF (Portable Voice Format) to prosty format plikow audio zaprojektowany do przechowywania wiadomosci glosowych w systemach telefonicznych opartych na Linuksie, przede wszystkim ISDN4Linux i jego aplikacji poczty glosowej vbox. Format wylonil sie z europejskiego ekosystemu ISDN konca lat 90., gdy serwery Linux coraz czesciej obslugiwaly centralki PBX i automatyczne sekretarki na cyfrowych liniach telefonicznych. Pliki PVF przechowuja surowe 16-bitowe probki PCM ze znakiem przy czestotliwosci 8000 Hz mono, poprzedzone minimalnym naglowkiem tekstowym okreslajacym format danych i kolejnosc bajtow. Ta celowa prostota jest jedna z glownych zalet formatu — bez kompresji i z czytelnym naglowkiem pliki PVF sa trywialnie latwe do parsowania, potokowania i manipulowania standardowymi narzedziami Unix. Czestotliwosc 8 kHz odpowiada wymogowi Nyquista dla mowy o szerokosci pasma telefonicznego (300-3400 Hz), co czyni PVF naturalnym formatem posrednim dla potokow przetwarzania glosu. Kolejna zaleta jest przenosnosc miedzy architekturami: wyrazna deklaracja kolejnosci bajtow oznacza, ze pliki PVF przechodzaa miedzy systemami big-endian i little-endian bez niejednoznacznosci. Zestaw narzedzi audio SoX zapewnia natywna obsluge odczytu i zapisu PVF, umozliwiajac bezproblemowa konwersje do nowoczesnych formatow.

WAV (Waveform Audio File Format) to nieskompresowany kontener audio wspolnie opracowany przez Microsoft i IBM, po raz pierwszy opublikowany w sierpniu 1991 roku wraz z Windowsem 3.1. Zbudowany na formacie Resource Interchange File Format (RIFF), WAV przechowuje dane audio — najczesciej jako liniowa modulacje impulsowo-kodowa (LPCM) — wraz z metadanymi opisujacymi czestotliwosc probkowania, glebie bitowa i liczbe kanalow. Ta prosta struktura uczynia WAV de facto standardem nieskompresowanego audio na Windowsie i uniwersalnie akceptowanym formatem wymiany w praktycznie kazdym systemie operacyjnym, edytorze audio i odtwarzaczu multimedialnym. Pliki WAV jakosci CD uzywaja 16-bitowych probek przy 44,1 kHz stereo, natomiast profesjonalne przeplywy pracy rutynowo stosuja 24-bitowe lub 32-bitowe probki zmiennoprzecinkowe przy czestotliwosciach do 192 kHz. Glowna zaleta jest bezstratna wiernosc: poniewaz standardowy WAV nie stosuje kompresji, przechowywane dane sa dokladna cyfrowa reprezentacja oryginalnego nagrania, co czyni go preferowanym wyborem do masteringu i archiwizacji. WAV obsluguje rowniez osadzone metadane przez bloki INFO i BWF, umozliwiajac znaczniki czasowe i notatki produkcyjne. Glownym kompromisem jest rozmiar pliku — minuta stereo jakosci CD zajmuje ok. 10 MB — a 32-bitowa struktura RIFF narzuca limit 4 GB, choc RF64 znosi to ograniczenie.