Konwerter APE na WAV

APE to format plikow Monkey's Audio — bezstratnego algorytmu kompresji stworzonego przez Matta Ashlanda okolo 2000 roku. Kodek osiaga jedne z najwyzszych wspolczynnikow kompresji wsrod bezstratnych koderow — typowo redukuje audio jakosci CD do 50-60% oryginalnego rozmiaru, a tryb insane pozwala na jeszcze wieksza kompresje kosztem szybkosci. Kazdy bit oryginalnej fali dzwiekowej jest zachowany i moze byc perfekcyjnie odtworzony. Silnik wykorzystuje adaptacyjne filtry predykcyjne i kodowanie zakresowe do wykorzystania redundancji w danych PCM, oferujac kilka poziomow kompresji pozwalajacych zrownowazbyc czas przetwarzania i rozmiar pliku. Wyrozniajaca zaleta jest guestosc kompresji: testy czesto pokazuja pliki APE o 2-5% mniejsze niz rownowazne kodowania FLAC czy WavPack. Format oferuje solidne tagowanie poprzez metadane APEv2, obslugujac okladki albumow, teksty piosenek i szczegolowe informacje katalogowe. Choc wsparcie platformowe jest wezsze niz w przypadku FLAC — odtwarzanie wymaga oprogramowania takiego jak foobar2000 lub VLC — audiofile ceniacy oszczednosc pamieci bez kompromisu jakosciowego nadal wybieraja APE jako preferowany format archiwalny.

WAV (Waveform Audio File Format) to nieskompresowany kontener audio wspolnie opracowany przez Microsoft i IBM, po raz pierwszy opublikowany w sierpniu 1991 roku wraz z Windowsem 3.1. Zbudowany na formacie Resource Interchange File Format (RIFF), WAV przechowuje dane audio — najczesciej jako liniowa modulacje impulsowo-kodowa (LPCM) — wraz z metadanymi opisujacymi czestotliwosc probkowania, glebie bitowa i liczbe kanalow. Ta prosta struktura uczynia WAV de facto standardem nieskompresowanego audio na Windowsie i uniwersalnie akceptowanym formatem wymiany w praktycznie kazdym systemie operacyjnym, edytorze audio i odtwarzaczu multimedialnym. Pliki WAV jakosci CD uzywaja 16-bitowych probek przy 44,1 kHz stereo, natomiast profesjonalne przeplywy pracy rutynowo stosuja 24-bitowe lub 32-bitowe probki zmiennoprzecinkowe przy czestotliwosciach do 192 kHz. Glowna zaleta jest bezstratna wiernosc: poniewaz standardowy WAV nie stosuje kompresji, przechowywane dane sa dokladna cyfrowa reprezentacja oryginalnego nagrania, co czyni go preferowanym wyborem do masteringu i archiwizacji. WAV obsluguje rowniez osadzone metadane przez bloki INFO i BWF, umozliwiajac znaczniki czasowe i notatki produkcyjne. Glownym kompromisem jest rozmiar pliku — minuta stereo jakosci CD zajmuje ok. 10 MB — a 32-bitowa struktura RIFF narzuca limit 4 GB, choc RF64 znosi to ograniczenie.