Konwerter SNDR na WMA

SNDR to format plikow audio tworzony przez Sounder — wczesne narzedzie do nagrywania i odtwarzania dzwieku w systemie MS-DOS z poczatku lat 90. Zanim Windows wprowadzil multimedia do glownego nurtu, Sounder byl jednym z nielicznych programow DOS umozliwiajacych uzytkownikom PC rejestrowanie i odtwarzanie audio za pomoca prostego sprzetu — czesto samego glosnika PC lub wczesnych 8-bitowych kart dzwiekowych. Format przechowuje 8-bitowe probki PCM bez znaku i bez jakiegokolwiek naglowka pliku, polegajac na ustawieniach domyslnych aplikacji do okreslenia parametrow odtwarzania. Czestotliwosci probkowania byly zwykle niskie (4000 do 11025 Hz), odzwierciedlajac ograniczenia sprzetowe i koszty przechowywania, gdy dysk twardy 20 MB byl uznawany za pojemny. Praktyczna zaleta byl absolutny minimalizm — przy zerowych bajtach narzutu kazdy bit pliku byl danymi audio, co mialo znaczenie, gdy pamiec mierzono w kilobajtach. Format mogl byc przesylany potokowo bezposrednio do sprzetu dzwiekowego bez parsowania, co czyni odtwarzanie w czasie rzeczywistym wykonalnym na wolnych procesorach. Mimo swojej prostoty, SNDR zajmuje miejsce w historii informatyki jako jeden z formatow, ktore przyniosly cyfrowe audio zwyklym komputerom PC. Pliki z tej ery okazjonalnie pojawiaja sie w archiwach retrokomputerowych. SoX i ffmpeg moga interpretowac pliki SNDR przy podaniu wlasciwych parametrow, umozliwiajac zachowanie wczesnych nagran cyfrowego audio.

WMA (Windows Media Audio) to rodzina wlascicielskich kodekow audio opracowanych przez Microsoft i po raz pierwszy wydanych w 1999 roku jako czesc platformy Windows Media. Stworzone, by konkurowac z MP3 i AAC, WMA Standard wykorzystuje kodowanie percepcyjne, dostarczajac — wedle deklaracji Microsoftu — jakosc bliska CD przy szybkosciach transmisji nawet 64 kbps, czyli mniej wiecej polowie tego, czego MP3 zwykle potrzebowal dla porownywalnych rezultatow. Rodzina kodekow poszerzyala sie o WMA Professional do dzwieku przestrzennego i audio wysokiej rozdzielczosci, WMA Lossless do bezstratnej kompresji archiwalnej oraz WMA Voice zoptymalizowany pod tresci mowione przy bardzo niskich szybkosciach transmisji. Gleboka integracja z Windowsem, Windows Media Playerem i ekosystemem Zune dala WMA silna przewage dystrybucyjna w calej dekadzie 2000, a obsluga zarzadzania prawami cyfrowymi (DRM) czynic format atrakcyjnym dla owczesnych sklepow muzycznych online. Kodowanie i dekodowanie jest obslugiwane natywnie przez Windows, nie wymagajac oprogramowania zewnetrznego do odtwarzania na dowolnym komputerze z Windowsem. Wsparcie wieloplatformowe poprawilo sie dzieki bibliotekom takim jak FFmpeg i GStreamer, choc WMA pozostaje mniej uniwersalnie kompatybilny niz MP3 czy AAC na urzadzeniach spoza ekosystemu Microsoft. Format nadal pojawia sie w starszych bibliotekach multimedialnych, choc nowsze kodeki w duzej mierze zajely jego miejsce w strumieniowaniu i uzytku mobilnym.