Konwerter FSSD na MP3

FSSD to surowy format audio wywodzacy sie z klasycznego ekosystemu Macintosh, gdzie urzadzenie MacRecorder firmy Farallon Computing (1988) przechowywalo zdigitalizowany dzwiek jako 8-bitowe PCM bez znaku w wpisach resource fork oznaczonych kodem typu 'FSSD'. We wspolczesnych narzedziach do przetwarzania dzwieku, takich jak SoX, FSSD jest traktowany jako alias dla formatu u8 (8-bitowy bez znaku) — plikow bez naglowka zawierajacych plaski strumien jednobajtowych probek amplitudy, gdzie kazda wartosc od 0 do 255 reprezentuje poziom dzwieku, a 128 stanowi punkt srodkowy. Poniewaz nie ma naglowka, parametry odtwarzania, takie jak czestotliwosc probkowania i liczba kanalow, musza byc podane zewnetrznie. Oryginalny MacRecorder zwykle rejestrowal przy czestotliwosciach do 22 kHz w trybie mono, choc dowolna czestotliwosc probkowania jest poprawna podczas interpretacji surowych danych. FSSD i jego skompresowany odpowiednik HCOM (dodajacy kompresje Huffmana do tych samych danych bazowych) byly standardowymi formatami audio wczesnych multimediow Mac: stosy HyperCard, edukacyjne CD-ROM-y i dzwieki systemowe z konca lat 80. i poczatku lat 90. opieraly sie w duzej mierze na tym kodowaniu. Zaleta surowego formatu FSSD jest trywialna latwosc parsowania — bez narzutu kontenera dane audio zaczynaja sie od bajtu zerowego i moga byc odczytane przez dowolne narzedzie zdolne do przetwarzania 8-bitowego PCM bez znaku. Historyczne znaczenie formatu sprawia tez, ze jest on praktycznie istotny dla archiwistow cyfrowych: konwersja nagran FSSD do nowoczesnych kontenerow, takich jak WAV, zachowuje oryginalna zawartosc audio bezstratnie, poniewaz surowe probki wymagaja jedynie dodania naglowka, a nie transkodowania.

MP3 (MPEG-1 Audio Layer III) to jeden z najszerzej uzywanych formatow cyfrowego kodowania audio. Wykorzystuje forme stratnej kompresji danych, aby znaczaco zmniejszyc rozmiary plikow, zachowujac jakosc dzwieku bliska CD — typowo osiagajac wspolczynnik kompresji 10:1. Opracowany przez Fraunhofer Society we wspolpracy z innymi naukowcami, format stal sie miedzynarodowym standardem w 1993 roku jako czesc specyfikacji MPEG-1. Pliki MP3 moga byc kodowane przy roznych szybkosciach transmisji, najczesciej od 128 do 320 kbps, co pozwala uzytkownikom rownowazbye rozmiar pliku i wiernosc dzwieku. Efektywna kompresja, szeroka kompatybilnosc z urzadzeniami i male rozmiary plikow uczynialy MP3 sila napedowa cyfrowej rewolucji muzycznej, umozliwiajac praktyczne przechowywanie i dystrybucje muzyki przez internet. Dzis MP3 pozostaje jednym z najbardziej uniwersalnie obslugiwanych formatow audio w praktycznie wszystkich odtwarzaczach multimedialnych, systemach operacyjnych i urzadzeniach przenosnych.