Konwerter FSSD na WAV

FSSD to surowy format audio wywodzacy sie z klasycznego ekosystemu Macintosh, gdzie urzadzenie MacRecorder firmy Farallon Computing (1988) przechowywalo zdigitalizowany dzwiek jako 8-bitowe PCM bez znaku w wpisach resource fork oznaczonych kodem typu 'FSSD'. We wspolczesnych narzedziach do przetwarzania dzwieku, takich jak SoX, FSSD jest traktowany jako alias dla formatu u8 (8-bitowy bez znaku) — plikow bez naglowka zawierajacych plaski strumien jednobajtowych probek amplitudy, gdzie kazda wartosc od 0 do 255 reprezentuje poziom dzwieku, a 128 stanowi punkt srodkowy. Poniewaz nie ma naglowka, parametry odtwarzania, takie jak czestotliwosc probkowania i liczba kanalow, musza byc podane zewnetrznie. Oryginalny MacRecorder zwykle rejestrowal przy czestotliwosciach do 22 kHz w trybie mono, choc dowolna czestotliwosc probkowania jest poprawna podczas interpretacji surowych danych. FSSD i jego skompresowany odpowiednik HCOM (dodajacy kompresje Huffmana do tych samych danych bazowych) byly standardowymi formatami audio wczesnych multimediow Mac: stosy HyperCard, edukacyjne CD-ROM-y i dzwieki systemowe z konca lat 80. i poczatku lat 90. opieraly sie w duzej mierze na tym kodowaniu. Zaleta surowego formatu FSSD jest trywialna latwosc parsowania — bez narzutu kontenera dane audio zaczynaja sie od bajtu zerowego i moga byc odczytane przez dowolne narzedzie zdolne do przetwarzania 8-bitowego PCM bez znaku. Historyczne znaczenie formatu sprawia tez, ze jest on praktycznie istotny dla archiwistow cyfrowych: konwersja nagran FSSD do nowoczesnych kontenerow, takich jak WAV, zachowuje oryginalna zawartosc audio bezstratnie, poniewaz surowe probki wymagaja jedynie dodania naglowka, a nie transkodowania.

WAV (Waveform Audio File Format) to nieskompresowany kontener audio wspolnie opracowany przez Microsoft i IBM, po raz pierwszy opublikowany w sierpniu 1991 roku wraz z Windowsem 3.1. Zbudowany na formacie Resource Interchange File Format (RIFF), WAV przechowuje dane audio — najczesciej jako liniowa modulacje impulsowo-kodowa (LPCM) — wraz z metadanymi opisujacymi czestotliwosc probkowania, glebie bitowa i liczbe kanalow. Ta prosta struktura uczynia WAV de facto standardem nieskompresowanego audio na Windowsie i uniwersalnie akceptowanym formatem wymiany w praktycznie kazdym systemie operacyjnym, edytorze audio i odtwarzaczu multimedialnym. Pliki WAV jakosci CD uzywaja 16-bitowych probek przy 44,1 kHz stereo, natomiast profesjonalne przeplywy pracy rutynowo stosuja 24-bitowe lub 32-bitowe probki zmiennoprzecinkowe przy czestotliwosciach do 192 kHz. Glowna zaleta jest bezstratna wiernosc: poniewaz standardowy WAV nie stosuje kompresji, przechowywane dane sa dokladna cyfrowa reprezentacja oryginalnego nagrania, co czyni go preferowanym wyborem do masteringu i archiwizacji. WAV obsluguje rowniez osadzone metadane przez bloki INFO i BWF, umozliwiajac znaczniki czasowe i notatki produkcyjne. Glownym kompromisem jest rozmiar pliku — minuta stereo jakosci CD zajmuje ok. 10 MB — a 32-bitowa struktura RIFF narzuca limit 4 GB, choc RF64 znosi to ograniczenie.