Konwerter AVR na WAV

AVR (Audio Visual Research) to format audio, ktory powstal na platformie Apple Macintosh okolo 1989 roku, stworzony przez firme Audio Visual Research na potrzeby ich narzedzi do edycji i syntezy dzwieku. Przechowuje surowe probki audio poprzedzone naglowkiem o stalej dlugosci, zawierajacym czestotliwosc probkowania, glebie bitowa (8 lub 16 bitow), konfiguracje kanalow oraz znaczniki punktow petli. W odróznieniu od zlozonych formatow kontenerowych, AVR uzywa plaskiej struktury binarnej bez kompresji, zachowujac pelna jakosc fali dzwiekowej kosztem wiekszych plikow. Format obslugiwal profesjonalne stacje robocze audio na Macintoshu pod koniec lat 80. i na poczatku lat 90. XX wieku, gdy platforma Mac dominowala w dziedzinie kreatywnej informatyki. Jedna z zalet jest nieskompresowane przechowywanie gwarantujace zerowe artefakty i idealna integralnosc sygnalu podczas operacji edycyjnych. Natywne znaczniki petli stanowia kolejna ceche, pozwalajac projektantom dzwieku definiowac punkty bezszwowego powtarzania wewnatrz pliku — wyprzedzajac swoje czasy w produkcji muzycznej opartej na samplach. Narzedzia takie jak SoX utrzymuja obsluge AVR, zapewniajac archiwistom dostep do tych historycznych nagran i mozliwosc ich konwersji. Choc wyparty przez WAV i AIFF, AVR pozostaje godnym uwagi elementem wczesnej historii cyfrowego audio.

WAV (Waveform Audio File Format) to nieskompresowany kontener audio wspolnie opracowany przez Microsoft i IBM, po raz pierwszy opublikowany w sierpniu 1991 roku wraz z Windowsem 3.1. Zbudowany na formacie Resource Interchange File Format (RIFF), WAV przechowuje dane audio — najczesciej jako liniowa modulacje impulsowo-kodowa (LPCM) — wraz z metadanymi opisujacymi czestotliwosc probkowania, glebie bitowa i liczbe kanalow. Ta prosta struktura uczynia WAV de facto standardem nieskompresowanego audio na Windowsie i uniwersalnie akceptowanym formatem wymiany w praktycznie kazdym systemie operacyjnym, edytorze audio i odtwarzaczu multimedialnym. Pliki WAV jakosci CD uzywaja 16-bitowych probek przy 44,1 kHz stereo, natomiast profesjonalne przeplywy pracy rutynowo stosuja 24-bitowe lub 32-bitowe probki zmiennoprzecinkowe przy czestotliwosciach do 192 kHz. Glowna zaleta jest bezstratna wiernosc: poniewaz standardowy WAV nie stosuje kompresji, przechowywane dane sa dokladna cyfrowa reprezentacja oryginalnego nagrania, co czyni go preferowanym wyborem do masteringu i archiwizacji. WAV obsluguje rowniez osadzone metadane przez bloki INFO i BWF, umozliwiajac znaczniki czasowe i notatki produkcyjne. Glownym kompromisem jest rozmiar pliku — minuta stereo jakosci CD zajmuje ok. 10 MB — a 32-bitowa struktura RIFF narzuca limit 4 GB, choc RF64 znosi to ograniczenie.