Konwerter CDDA na WAV

CDDA (Compact Disc Digital Audio), znany rowniez jako standard Red Book, definiuje format audio przechowywany na plytach muzycznych CD. Opracowany wspolnie przez Sony i Philips i opublikowany w 1980 roku, ustanowil parametry, ktore ksztaltowaly cyfrowe audio przez dziesieciolecia: 16-bitowe liniowe PCM przy 44,1 kHz stereo, dajace 1411,2 kbps nieskompresowanego strumienia. Kazda plyta moze pomiescic do 80 minut muzyki zorganizowanej w sciezki z punktami indeksowymi, danymi subkanalowymi do wyswietlania tekstu oraz kodami korekcji bledow (CIRC) zapewniajacymi niezawodne odtwarzanie mimo drobnych zarysowlan. Gdy audio jest zgrywane z plyty CD, wynikowy strumien jest czesto zapisywany z rozszerzeniem .cdda jako surowe PCM przed konwersja. Najbardziej oczywista zaleta jest nieskompresowana, bezstratna natura — to, co dociera do uszu sluchacza, jest matematycznie identyczne z masterem studyjnym przy danej rozdzielczosci. Solidna korekcja bledow zapewnia doskonala odpornosc, utrzymujac integralnosc audio nawet przy umiarkowanym zuzyciu powierzchni plyty. Sprzedawszy miliardy egzemplarzy od premiery pierwszego komercyjnego wydania w 1982 roku, CDDA ustalilo bazowe oczekiwania jakosciowe dla cyfrowej muzyki i pozostaje punktem odniesienia, wzgledem ktorego ocenia sie stratne kodeki.

WAV (Waveform Audio File Format) to nieskompresowany kontener audio wspolnie opracowany przez Microsoft i IBM, po raz pierwszy opublikowany w sierpniu 1991 roku wraz z Windowsem 3.1. Zbudowany na formacie Resource Interchange File Format (RIFF), WAV przechowuje dane audio — najczesciej jako liniowa modulacje impulsowo-kodowa (LPCM) — wraz z metadanymi opisujacymi czestotliwosc probkowania, glebie bitowa i liczbe kanalow. Ta prosta struktura uczynia WAV de facto standardem nieskompresowanego audio na Windowsie i uniwersalnie akceptowanym formatem wymiany w praktycznie kazdym systemie operacyjnym, edytorze audio i odtwarzaczu multimedialnym. Pliki WAV jakosci CD uzywaja 16-bitowych probek przy 44,1 kHz stereo, natomiast profesjonalne przeplywy pracy rutynowo stosuja 24-bitowe lub 32-bitowe probki zmiennoprzecinkowe przy czestotliwosciach do 192 kHz. Glowna zaleta jest bezstratna wiernosc: poniewaz standardowy WAV nie stosuje kompresji, przechowywane dane sa dokladna cyfrowa reprezentacja oryginalnego nagrania, co czyni go preferowanym wyborem do masteringu i archiwizacji. WAV obsluguje rowniez osadzone metadane przez bloki INFO i BWF, umozliwiajac znaczniki czasowe i notatki produkcyjne. Glownym kompromisem jest rozmiar pliku — minuta stereo jakosci CD zajmuje ok. 10 MB — a 32-bitowa struktura RIFF narzuca limit 4 GB, choc RF64 znosi to ograniczenie.