Konwerter DV na MPG

DV (Digital Video) to standard nagrywania i kompresji wideo opracowany przez wspolprace glownych producentow elektroniki, sformalizowany przez konsorcjum HD Digital VCR Conference, w sklad którego wchodzili Sony, Panasonic, JVC, Philips i Toshiba. Specyfikacja zostala sfinalizowana pod koniec 1994 roku, a produkty konsumenckie zaczely sie pojawisc w 1995, ustanawiajac DV jako pierwszy szeroko przyjety cyfrowy format nagrywania dla konsumenckiej i polprofesjonalnej produkcji wideo. DV stosuje kompresje wylacznie wewnatrzramkowa z kodowaniem dyskretna transformata kosinusowa, kompresujac kazda klatke niezaleznie przy stalej szybkosci transmisji ok. 25 Mbps dla tresci o standardowej rozdzielczosci. Podejscie to oznacza, ze kazda klatka jest kompletnym obrazem, co czyni material DV szczegolnie latwym w montazu, poniewaz dowolna klatka moze sluzyc jako czysty punkt ciecia bez zlozonych zaleznosci dekodowania wystepujacych w formatach miedzyramkowych, takich jak MPEG. Format nagrywa wideo w rozdzielczosci 720x480 (NTSC) lub 720x576 (PAL) z podprobkowaniem chrominancji 4:1:1 lub 4:2:0. Warianty profesjonalne, w tym DVCPRO opracowany przez Panasonic i DVCAM przez Sony, oferuja zwiekszona odpornosc i wyzsza jakosc chrominancji do zastosowan nadawczych. Kasety DV staly sie dominujacym nosnikiem zapisu dla niezaleznych filmowcow, dziennikarzy i rejestratorow wydarzen pod koniec lat 90. i na poczatku lat 2000., zdobywajac trwala reputacje niezawodnego formatu akwizycji.

MPG to popularne rozszerzenie plikow wideo zakodowanych standardami kompresji MPEG-1 lub MPEG-2, opracowanymi przez Moving Picture Experts Group. Trzyznakowe rozszerzenie wywodzi sie z wczesnych systemow plikow Windows i DOS, ktore ograniczaly rozszerzenia do trzech znakow, stanowiac skrót dluzszego oznaczenia MPEG. Pliki MPG zawieraja strumienie programowe MPEG, ktore multipleksuja jeden strumien wideo i jeden lub wiecej strumieni elementarnych audio w jednolity strumien bajtowy ze znacznikami synchronizacji. Format byl szeroko uzywany w latach 90. i 2000. do przechowywania cyfrowego wideo na komputerach osobistych, pojawiajac sie we wszystkim — od ripów Video CD i ekstrakcji DVD po nagrania telewizji cyfrowej przechwycone sprzetowymi kartami koderów. Pliki MPG z kompresja MPEG-1 zwykle zawieraja wideo 352x240 (NTSC) lub 352x288 (PAL) przy szybkosciach transmisji ok. 1,5 Mbps, natomiast pliki MPG kodowane MPEG-2 obsluguja wyzsze rozdzielczosci az do pelnego HD. Struktura strumienia programowego zaklada stosunkowo niezawodny nosnik pamieci masowej, w odróznieniu od wariantu strumienia transportowego zaprojektowanego do emisji, co czyni go efektywnym w odtwarzaniu plikowym bez narzutu pakietow odzyskiwania po bledach. Szeroka kompatybilnosc jest jedna z trwalych zalet formatu — praktycznie kazdy odtwarzacz multimedialny we wszystkich systemach operacyjnych moze dekodowac te pliki bez dodatkowej instalacji kodekow. MPG nadal mozna napotkac w archiwalnych tresciach wideo, nagraniach z systemow monitoringu i starszych cyfrowych przepływach wideo.