Konwerter DV na WMA

DV (Digital Video) to standard nagrywania i kompresji wideo opracowany przez wspolprace glownych producentow elektroniki, sformalizowany przez konsorcjum HD Digital VCR Conference, w sklad którego wchodzili Sony, Panasonic, JVC, Philips i Toshiba. Specyfikacja zostala sfinalizowana pod koniec 1994 roku, a produkty konsumenckie zaczely sie pojawisc w 1995, ustanawiajac DV jako pierwszy szeroko przyjety cyfrowy format nagrywania dla konsumenckiej i polprofesjonalnej produkcji wideo. DV stosuje kompresje wylacznie wewnatrzramkowa z kodowaniem dyskretna transformata kosinusowa, kompresujac kazda klatke niezaleznie przy stalej szybkosci transmisji ok. 25 Mbps dla tresci o standardowej rozdzielczosci. Podejscie to oznacza, ze kazda klatka jest kompletnym obrazem, co czyni material DV szczegolnie latwym w montazu, poniewaz dowolna klatka moze sluzyc jako czysty punkt ciecia bez zlozonych zaleznosci dekodowania wystepujacych w formatach miedzyramkowych, takich jak MPEG. Format nagrywa wideo w rozdzielczosci 720x480 (NTSC) lub 720x576 (PAL) z podprobkowaniem chrominancji 4:1:1 lub 4:2:0. Warianty profesjonalne, w tym DVCPRO opracowany przez Panasonic i DVCAM przez Sony, oferuja zwiekszona odpornosc i wyzsza jakosc chrominancji do zastosowan nadawczych. Kasety DV staly sie dominujacym nosnikiem zapisu dla niezaleznych filmowcow, dziennikarzy i rejestratorow wydarzen pod koniec lat 90. i na poczatku lat 2000., zdobywajac trwala reputacje niezawodnego formatu akwizycji.

WMA (Windows Media Audio) to rodzina wlascicielskich kodekow audio opracowanych przez Microsoft i po raz pierwszy wydanych w 1999 roku jako czesc platformy Windows Media. Stworzone, by konkurowac z MP3 i AAC, WMA Standard wykorzystuje kodowanie percepcyjne, dostarczajac — wedle deklaracji Microsoftu — jakosc bliska CD przy szybkosciach transmisji nawet 64 kbps, czyli mniej wiecej polowie tego, czego MP3 zwykle potrzebowal dla porownywalnych rezultatow. Rodzina kodekow poszerzyala sie o WMA Professional do dzwieku przestrzennego i audio wysokiej rozdzielczosci, WMA Lossless do bezstratnej kompresji archiwalnej oraz WMA Voice zoptymalizowany pod tresci mowione przy bardzo niskich szybkosciach transmisji. Gleboka integracja z Windowsem, Windows Media Playerem i ekosystemem Zune dala WMA silna przewage dystrybucyjna w calej dekadzie 2000, a obsluga zarzadzania prawami cyfrowymi (DRM) czynic format atrakcyjnym dla owczesnych sklepow muzycznych online. Kodowanie i dekodowanie jest obslugiwane natywnie przez Windows, nie wymagajac oprogramowania zewnetrznego do odtwarzania na dowolnym komputerze z Windowsem. Wsparcie wieloplatformowe poprawilo sie dzieki bibliotekom takim jak FFmpeg i GStreamer, choc WMA pozostaje mniej uniwersalnie kompatybilny niz MP3 czy AAC na urzadzeniach spoza ekosystemu Microsoft. Format nadal pojawia sie w starszych bibliotekach multimedialnych, choc nowsze kodeki w duzej mierze zajely jego miejsce w strumieniowaniu i uzytku mobilnym.