Konwerter VQF do WAV

VQF to rozszerzenie plikow audio zakodowanych za pomoca TwinVQ (Transform-domain Weighted Interleave Vector Quantization) — stratnej technologii kompresji opracowanej przez NTT (Nippon Telegraph and Telephone) w 1994 roku i pozniej skomercjalizowanej przez Yamahe pod marka SoundVQ. Kodek obiecywal 30 do 35 procent mniejszy rozmiar niz MP3 przy rownowaznej jakosci percepcyjnej — plik VQF o 96 kbps mial dorownywac MP3 o 128 kbps — co generowalo znaczne emocje podczas wojen formatow konca lat 90. TwinVQ obsluguje kodowanie ze stala szybkoscia transmisji przy 80, 96, 112, 128, 160 i 192 kbps, a bazowy algorytm zostal wlaczony do standardu MPEG-4 Audio (ISO/IEC 14496-3) jako jeden z zdefiniowanych typow obiektow. Mimo silnych zalet technicznych VQF nigdy nie osiagnol szerokiej adopcji: kodowanie bylo wolne w porownaniu z MP3, obsluga sprzetowa w odtwarzaczach skapa, a wlascicielskie licencjonowanie zniechocalo deweloperow zewnetrznych. W 2009 roku projekt FFmpeg odtworzyl dekoder TwinVQ metoda inzynierii wstecznej, przynoszac obsluge odtwarzania do VLC i innych otwartorodlowych odtwarzaczy. VQF stanowi godne uwagi studium przypadku w historii kodekow — technicznie ambitny, lecz przysloniety przez rozpoed ekosystemu MP3 i pozniejszy wzrost znaczenia AAC.

WAV (Waveform Audio File Format) to nieskompresowany kontener audio wspolnie opracowany przez Microsoft i IBM, po raz pierwszy opublikowany w sierpniu 1991 roku wraz z Windowsem 3.1. Zbudowany na formacie Resource Interchange File Format (RIFF), WAV przechowuje dane audio — najczesciej jako liniowa modulacje impulsowo-kodowa (LPCM) — wraz z metadanymi opisujacymi czestotliwosc probkowania, glebie bitowa i liczbe kanalow. Ta prosta struktura uczynia WAV de facto standardem nieskompresowanego audio na Windowsie i uniwersalnie akceptowanym formatem wymiany w praktycznie kazdym systemie operacyjnym, edytorze audio i odtwarzaczu multimedialnym. Pliki WAV jakosci CD uzywaja 16-bitowych probek przy 44,1 kHz stereo, natomiast profesjonalne przeplywy pracy rutynowo stosuja 24-bitowe lub 32-bitowe probki zmiennoprzecinkowe przy czestotliwosciach do 192 kHz. Glowna zaleta jest bezstratna wiernosc: poniewaz standardowy WAV nie stosuje kompresji, przechowywane dane sa dokladna cyfrowa reprezentacja oryginalnego nagrania, co czyni go preferowanym wyborem do masteringu i archiwizacji. WAV obsluguje rowniez osadzone metadane przez bloki INFO i BWF, umozliwiajac znaczniki czasowe i notatki produkcyjne. Glownym kompromisem jest rozmiar pliku — minuta stereo jakosci CD zajmuje ok. 10 MB — a 32-bitowa struktura RIFF narzuca limit 4 GB, choc RF64 znosi to ograniczenie.