Konwerter AU na WAV

AU to format plikow audio wprowadzony przez Sun Microsystems dla stacji roboczych Unix i platformy NeXT. Charakteryzuje sie minimalnym, 24-bajtowym naglowkiem okreslajacym przesuniecie danych, rozmiar, typ kodowania, czestotliwosc probkowania i liczbe kanalow, po ktorym nastepuje wlasciwy strumien audio. AU obsluguje liczne kodowania, w tym nieskompresowane liniowe PCM o roznych glebiach bitowych, kompresje mu-law i A-law (logarytmiczna, stosowana w systemach telefonicznych) oraz kilka wariantow ADPCM. Ta uniwersalnosc sprawila, ze AU stal sie fundamentem wczesnych srodowisk Unix, audio w internecie (aplety Javy domyslnie uzywaly AU) i zastosowan telefonicznych. Jedna z zalet jest prostota: kompaktowy naglowek i nieskomplikowana struktura czynia parsowanie, generowanie i strumieniowanie programistycznie trywialnym. Wbudowana opcja mu-law stanowi kolejny atut, zapewniaajc akceptowalna jakosc mowy przy zaledwie 8 KB na sekunde — polowa przepustowosci nieskompresowanego 16-bitowego audio — co bylo nieocenione, gdy pamiec i przepustowosc byly deficytowe. Choc nowoczesne formaty w duzej mierze zastapily AU w zastosowaniach konsumenckich, zachowuje on swoja pozycje w obliczeniach naukowych i potokach przetwarzania audio, gdzie cenione sa minimalny narzut i niezawodne wieloplatformowe dzialanie.

WAV (Waveform Audio File Format) to nieskompresowany kontener audio wspolnie opracowany przez Microsoft i IBM, po raz pierwszy opublikowany w sierpniu 1991 roku wraz z Windowsem 3.1. Zbudowany na formacie Resource Interchange File Format (RIFF), WAV przechowuje dane audio — najczesciej jako liniowa modulacje impulsowo-kodowa (LPCM) — wraz z metadanymi opisujacymi czestotliwosc probkowania, glebie bitowa i liczbe kanalow. Ta prosta struktura uczynia WAV de facto standardem nieskompresowanego audio na Windowsie i uniwersalnie akceptowanym formatem wymiany w praktycznie kazdym systemie operacyjnym, edytorze audio i odtwarzaczu multimedialnym. Pliki WAV jakosci CD uzywaja 16-bitowych probek przy 44,1 kHz stereo, natomiast profesjonalne przeplywy pracy rutynowo stosuja 24-bitowe lub 32-bitowe probki zmiennoprzecinkowe przy czestotliwosciach do 192 kHz. Glowna zaleta jest bezstratna wiernosc: poniewaz standardowy WAV nie stosuje kompresji, przechowywane dane sa dokladna cyfrowa reprezentacja oryginalnego nagrania, co czyni go preferowanym wyborem do masteringu i archiwizacji. WAV obsluguje rowniez osadzone metadane przez bloki INFO i BWF, umozliwiajac znaczniki czasowe i notatki produkcyjne. Glownym kompromisem jest rozmiar pliku — minuta stereo jakosci CD zajmuje ok. 10 MB — a 32-bitowa struktura RIFF narzuca limit 4 GB, choc RF64 znosi to ograniczenie.